Slag bij Mezőkeresztes

Langs de rustige beek de Csincse lijkt vandaag alles vredig. Kabbelend water, groen gras, een plek waar je zonder nadenken je tent zou opslaan. Maar schijn bedriegt. Eeuwen geleden daverde hier de grond onder het geweld van duizenden soldaten.

In 1596, kort na de val van Eger, stonden twee grootmachten hier oog in oog. Aan de ene kant het enorme Ottomaanse leger onder leiding van Mehmed III. Aan de andere kant een bont, maar vastberaden leger van Habsburgers en Transsylvaniërs, geleid door Maximiliaan III van Oostenrijk en Sigismund Báthory.

Dagenlang werd er gevochten. Stofwolken hingen boven het slagveld. Het geluid van staal op staal en het geschreeuw van mannen vulde de lucht. Langzaam maar zeker leek de overwinning naar de christelijke coalitie te kantelen. De Ottomanen werden teruggedrongen. De spanning sloeg om in euforie.

En toen gebeurde het.

Toen de Habsburgse troepen het Ottomaanse kamp bereikten, brak de discipline. Soldaten zagen rijkdom, buit, overwinning. Ze begonnen te plunderen. Wapens werden neergelegd. Waakzaamheid verdween. De strijd leek immers al gewonnen.

Maar dat moment van overmoed werd fataal.

De Ottomaanse troepen, nog niet verslagen, grepen hun kans. Ze hergroepeerden zich razendsnel. Wat volgde was een nietsontziende tegenaanval. Verrassing sloeg om in chaos. De plunderende soldaten werden overrompeld. Rijen braken. Paniek verspreidde zich als vuur.

Langzaam maar zeker werd het Habsburgse leger teruggedrongen. Wat eerst een zekere overwinning leek, veranderde in een verpletterende nederlaag. De beek de Csincse werd getuige van een complete ommekeer van het lot.

De nasleep was zwaar. Wantrouwen groeide binnen de coalitie. Samenwerking brokkelde af. En steden zoals Eger bleven in Ottomaanse handen.

Vandaag hoor je hier alleen nog het zachte ruisen van water. Maar wie goed kijkt, staat op grond waar ooit geschiedenis werd geschreven met bloed, staal en een fatale vergissing.

Bron: Ismeretlen – A feltöltő saját munkája, scanned by Szilas from Török miniatúrák by Géza Fehér, Corvina 1978, Budapest